سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٦٨٨ - ايّام فاطميّه

عناد و جهل و خصومت باقى ماند و تا قيامت هم روشن نخواهد شد. شيعه و بلكه همه انسانيت و ملك و ملكوت به وجود چنين مخلوقى افتخار نموده و اين كوثر عظيم خدادادى را سبب بقاء دين پيامبر- صلى الله عليه وآله- و سيراب شدن جامعه بشرى از كمالات و علوم و سجاياى فرزندان گرام او مى‌داند.

واقعاً اگر زهرا- سلام الله عليها- نمى‌بود و اين دُرّ گران‌بهاى وجود تجلّى نمى‌كرد، چه افق تاريكى بر عالم تكوين و تشريع ترسيم مى‌گشت؟ همه انسانها بر حسب آيه شريفه «قل لاأسألكم عليه أجراً إلّا الموده فى القربى» در برابر حق معنوى بزرگ پيامبر در هدايت بشريت، موظّف به يك تكليف مشتركند و آن مودّت و محبت به ذى‌القربى و خاندان پيامبر- صلى الله عليه وآله- است كه در رأس آنان زهراى اطهر است و اين امر به عنوان يك تكليف و فريضه براى همه انسانها در تمامى دوران است و اختصاص به مردم زمان آن حضرت نداشته است. مودت نسبت به فاطمه، تكريم و تعظيم آن حضرت و احياى ياد و خاطره او و ذكر رنجها و مصائبى است كه بر آن وجود نازنين وارد شده است. ما هيچ‌گاه نمى‌توانيم آن مصائب را فراموش نماييم و تاريخ گواه بر اين امر است كه در مدت عمر كوتاه چه زجرها و ظلمها بر آن يگانه‌بانو وارد شد كه اميرالمؤمنين على- عليه السلام- كه در رأس موحّدين است، بعد از شهادت او فرمود: حزن و اندوهم هميشگى است و پايان نمى‌پذيرد. آيا با چنين تعبيرى، شيعه على و امت پيامبر- صلى الله عليه وآله- مى‌تواند جداى از اين حزن و ماتم باشد؟