سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٦٦٤ - نيمه شعبان

اعتكاف‌ [١]

بسم الله الرحمن الرحيم‌

دنياى پيچيده و مادى معاصر رفته‌رفته انسان را مبتلى به دورى از حق‌تعالى و توغّل در نفسانيّات و اطاعت از خواسته‌هاى نفس وادار مى‌سازد. هرچه امكانات و وسائل ظاهرى و رفاه و آسايش فراهم و هرچه تكامل علمى و صنعتى فزونى يابد اما مع الأسف دائره ظلمتها و تاريكيها و ميادين تاخت و تاز و ظلم و جور گسترش پيدا مى‌كند.

اديان آسمانى خصوصاً دين مقدس اسلام با دعوت اكيد مردم به سوى عبادت و بندگى، آن‌هم از طرق و شيوه‌هاى مختلف در صدد حفظ اين موجود شريف و اين انسان ضعيف است. در اسلام هرعبادتى كه شروع شده علاوه بر آنكه مقدمه‌اى براى رشد و تعالى است اما در كنار آن حافظ انسان از مبتلى شدن از آلودگيها و ناپاكيها است.

در هرعبادتى نورانيتى خاص وجود دارد كه به بعدى از ابعاد نفس حيات مى‌بخشد. در اين ميان اعتكاف از درخشش خاصى برخوردار است. در كنار ذكر و نماز آثارى از حج و محرمات آن و حضورى از روزه و صمت و سكوت جلوه‌گرى مى‌كند و شايد از اين جهت است كه در زمره سنن انبياء و مرسلين خصوصاً پيامبر اكرم (ص) قرار گرفته‌

[١]. تا ده، پانزده سال پيش تنها معدودى از طلاب در مسجد امام حسن عسكرى (ع) در قم عبادت اعتكاف را به جا ميآوردند. آيتالله فاضل در دوران مرجعيت به اين عبادت توجه خاصى داشت و راهاندازى آن را مكرّر تشويق ميفرمود. علاوه بر برخى حمايتها، پيامهايى را در اين زمينه صادر ميكرد.