سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٣٢١ - مصاحبه ها

براى اينكه امام بزرگوار در آن اوان و آن ايام هيچ مشغله‌اى غير از مطالعه و تدريس و نوشتن نداشتند و تمام وقت خود را دراين رابطه صرف مى‌كردند. گاهى درس ايشان مخصوصاً درس فقهشان به يك ساعت و نيم مى‌رسيد بدون اينكه خودشان احساس خستگى بكنند يا شاگردان احساس خستگى داشته باشند. دقتها و تحقيقات و نكاتى را كه ذهن مستقيم و صاف ايشان آنها را اقتضا و توجه كرده بود، به قدرى شيرين و قابل قبول بود كه شايد براى انسان هيچ نقطه ابهام باقى نمى‌ماند.

ايشان مسائل را خصوصاً مسائل علم اصول را ريشه‌اى بحث مى‌كردند و از اساس اين مباحث را مورد بررسى و نظر قرار مى‌دادند. بسيارى اوقات براى ما روشن مى‌شد كه اين راهى كه ديگران رفته‌اند و اين پايه‌اى را كه ديگران روى آن بنا گذاشته‌اند، غيرصحيح بوده و حق مطلب همان بود كه امام بزرگوار مى‌فرمودند.

من هنوز شيرينى جلسات بحث ايشان و آن خاطره از ذهنم بيرون نمى‌رود. با ياد آن يك حالت نشاط و التذاذى براى من پيدا مى‌شود. چه روزهاى بسيار با ارزش و شيرينى بود! اين يكى ازافتخاراتى بود كه خداوند نصيب من كرد كه بتوانم از محضر علمى اين امام بزرگوار استفاده كنم.

امام بزرگوار كتابهاى متعدّدى در فقه، اصول، فلسفه، مباحث اخلاقى، مباحث اعتقادى و مباحث مربوط به حديث و روايت از خود به جا گذاشته‌اند. اكثر تأليفات ايشان چاپ شده و در اختيار قرار گرفته است كه بسيار مورد استفاده مى‌باشد. در فقه، مكاسب محرمه‌ و بيع‌ و خيارات‌ نوشته‌اند. اين قسمت را در نجف اشرف تدريس كرده‌