سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٢٩٨ - مصاحبه ها

عبارات قدما است كه امروزه در دسترس ما قرار دارد.

هدف ما از به كار بستن روش تدريس حاضر در حوزه تنها اين نيست كه محتواى كتب درسى را در اختيار طلبه بگذاريم و بس، بلكه به طور ضمنى مى‌خواهيم راه و روش اجتهاد را نيز به او بياموزيم؛ زيرا اجتهاد متوقف بر دقت در عبارات و تطبيق مفاهيم بر آن است. گاهى مى‌بينيد وجود و عدم يك واو، مسئله را كاملًا عوض مى‌كند و اگر مثلًا به جاى واو، فاء به كار رود، مسئله شكل و مفهوم ديگر به خود مى‌گيرد. بنابراين ما در مقام استفاده از منابع اصلى كه كتاب و سنت و در درجه دوم فتاواى علما است، چاره‌اى جز دقت در عبارات و تطبيق مفاهيم با آنها نداريم. از اين رو مقايسه روش تدريس حوزه با روش معمول در دانشگاه كار درستى نيست؛ زيرا دانشگاه تنها مى‌خواهد يك سرى مطالب و مسائل دست‌چين شده‌اى را در اختيار دانشجو بگذارد و ديگر به فكر اينكه اين مسائل از كجا آمده است، نيست. همين‌قدر يك سرى مسائلى را كه در برنامه‌هاى درسى آنجا گنجانده شده تدريس مى‌كند حالا برهان هم براى اثبات آنها اقامه مى‌كند يا نه، نمى‌دانم. البته اخيراً حوزه هم درسهايى به عنوان درسهاى جنبى در برنامه قرار داده كه به طرز تدريس دانشگاهى به طلاب آموزش داده مى‌شود. فى المثل يكى از اين سرى درسها درس عقايد است كه متن بخصوصى براى آن در نظر گرفته نشده و فقط اساتيد آن مطالبى را در اين زمينه از منابع مختلف مطابق فكر و ذوق خودشان دست‌چين كرده به طلاب القا مى‌كنند و شركت‌كنندگان هم يا به اين مطالب گوش مى‌كنند و يا آن را مى‌نويسند و ضبط مى‌كنند؛ اما در مورد فقه و