سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٢٩٧ - مصاحبه ها

طلاب حتى نزديك به چهار سال وقت مى‌برد. الآن متدهاى جديد در دانشگاهها معمول است كه هرگز در كلاسها متن خوانى نمى‌شود بلكه بيشتر روى مطالب و مسائل مورد تدريس بحث و بررسى مى‌شود. سؤال اين است كه آيا شوراى مديريت به روشهاى تدريس نوين هم توجهى دارد؟ آيا بالأخره ما روزى از اين قالبها درمى‌آييم؟ آيا در شوراى مديريت در مورد نحو آموزش و نحو خواندن متون كه چه درسهايى به روش معمول حوزه و چه درسهايى به روشهاى ديگر بايد تدريس شود، فكر مى‌شود؟

به نظر من در مورد متونى كه الآن در حوزه تدريس مى‌شود، روش معمول حوزه بهترين و تنها شيوه مفيد در اين مورد است؛ زيرا ما با اين روش، هم طلبه را با مسائل و محتواى كتاب آشنا مى‌كنيم و هم طرز استفاده اين مطالب از عبارات كتاب را به او ياد مى‌دهيم. كسانى كه در اين رشته‌ها مشغول تحصيل هستند بويژه آنهايى كه مى‌خواهند به درجه عاليه فقاهت نايل شوند، بايد يك نظرشان به‌ قرآن‌ و روايات باشد كه نكات فراوان و گران‌بهايى در زمينه فقاهت در آنها وجود دارد؛ به طورى كه روشن است‌ قرآن‌ و روايات به صورت يك سلسله عبارات در دسترس ما قرار دارد و براى فهم محتواى آن بايد روى عبارات و خصوصيات آن دقت كافى به كار برده شود. ما تجربه كرده‌ايم آن عدّه از طلاب كه از آغاز در مورد عبارات كتاب، خيلى دقيق برخورد كرده‌اند، پس از رسيدن به مرحله اجتهاد، در مقام استفاده از

قرآن‌ و روايات خيلى دقيق بوده‌اند؛ زيرا عادت كرده‌اند كه با نظر دقت روى عبارات به كار بپردازند. از سوى ديگر توجه به فتاواى قدماى فقها براى فقهاى امروز مسئله‌اى است بسيار مهم و اساسى؛ چون نقش تعيين‌كننده‌اى در اجتهاد شخص دارد. فهميدن اينكه يك مسئله، اجماعى است يا مشهور و تا چه حدّ در ميان فقها در مورد آن اختلاف نظر وجود دارد؟ همگى متفرّع بر طرز استفاده از