سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٢١١ - تبعيد

١٣٥٧ [١].

تبعيد

هنگام درگذشت آيت‌الله سيد محسن حكيم (متوفاى خرداد ١٣٤٩ ش) از نظر ساواك تا حدّى اوضاع سياسى كشور آرامش پيدا كرده بود و در اين زمينه تا حدّى خود را موفق مى‌دانستند. در آن بحران كه تمام دستها تلاش مى‌كردند تا مرجعيت امام خمينى مطرح نباشد، دوازده تن از فضلاى حوزه كتباً در يك اعلاميه و با عبارتهاى جداگانه، مرجعيت حضرت امام را به اطلاع عموم رساندند.

به روشنى معلوم بود كه امضاى چنين اعلاميه‌اى آينده‌اى پرخطر و عواقبى سخت و خطرناك به دنبال داشت و هركسى به امضاى آن تن نمى‌داد. گذشت كه وقتى اين اعلاميه در تاريخ ١٩/ ٣/ ١٣٤٩ به دست ساواك مى‌افتد، همان روز از مقامات بالاتر درخواست اجازه دستگيرى امضاكنندگان را مى‌كنند.

اين اقدام تأثير فراوان در تثبيت مرجعيت امام و تقويت نهضت داشت. رژيم تعدادى از امضاكننده‌ها را به زندان افكند و چند تن را به تبعيد فرستاد. آيت‌الله فاضل از جمله تبعيديها بود. در ابتدا حدود چهار ماه را در بندرلنگه در شرايط سخت گذراند. در اين مدت كوتاه چندين كيلو (حدود پانزده كيلو) به صورت غيرمتعارف از وزن ايشان كم شد؛ به گونه‌اى كه رژيم احساس خطر كرد و او را به يزد انتقال‌

[١]. اسناد انقلاب اسلامى، ج ٣، ص ٥٢٨- ٥٢٩.