سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ١٣٨ - پيش بينى امام

موقعيت علمى ايشان واقف بود؛ اما پس از انقلاب مسئوليتهايى كه لازم است آنها را مجتهد به عهده گيرد، به ايشان نسپرد. نظر به دورانديشى و آينده‌نگرى امام خمينى بعدى ندارد كه علت آن، جدا نشدن آيت‌الله فاضل از اشتغالات علمى باشد تا در آينده در سمت مرجعيت، خدمت كند. آيت‌الله سيد محمد بجنوردى تصريح مى‌كند كه مرجعيت آيت‌الله فاضل مورد عنايت حضرت امام بود و امام مى‌خواست ايشان در حوزه بماند تا زعامت حوزه را به عهده گيرد:

«آيت‌الله فاضل را بايد جزء معدود افرادى نام برد كه به تمام مبانى انقلاب و امام وفادار بود. ايشان قبل از پيروزى انقلاب اسلامى و پس از آن به هر شكلى كه نياز بود، در صحنه حضور داشت و همكارى مى‌كرد. نظر امام از ابتداى پيروزى انقلاب اسلامى اين بود كه ايشان وارد كارهاى اجرايى يا مسئوليتهايى چون شوراى نگهبان يا شوراى عالى قضايى و ... نشود؛ با اينكه ايشان مجتهد بود و يكى از بهترينها براى تصدّى اين مسئوليتها بود. ولى امام معتقد بود زعامت حوزه و مرجعيت بايد دست ايشان باشد و مى‌دانستند كه ايشان لياقت چنين مسئوليتى را دارد. همان وضعيت امروز ايشان را امام از ابتدا پيش‌بينى مى‌كرد. امام بر اين نظر بود كه زعامت حوزه و مرجعيت در ايران را بايد شخصى به عهده بگيرد كه واقعاً به نظام جمهورى اسلامى و مبانى انقلاب مؤمن و معتقد باشد و آيت‌الله فاضل چنين بود.» [١] يكى از قرائن كه مؤيّد آن است كه حضرت امام به مرجعيت‌

[١]. جمهورى اسلامى، ١٥/ ٢/ ١٣٨٢، ويژهنام شاخهاى از شجر طوبى، ص ٩.