سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ١٠٦ - حضرت فاطمه (س)

معظّم‌له از سال ١٣٨٠ همه ساله به مناسبت فرا رسيدن ايّام فاطميّه، پيامى صادر مى‌فرمود [١] و در وصيّت‌نامه خويش به آن پيامها افتخار كرده است. حتى فرموده بود:

«من تلاش علمى زيادى كردم، درس و بحث زيادى داشتم، اما اميدم براى قيامت، همين چند سالى است كه براى حضرت فاطمه زهرا (س) فرياد زدم.» [٢] در ديدار با برگزاركنندگان كنگره ميراث علمى و معنوى حضرت زهرا (س) فرمود:

«اين خطبه‌اى كه حضرت دارند، واقعاً در حدّ كرامت و اعجاز است. كسى كه بزرگ‌ترين مصيبت يعنى وفات پيامبر بر او وارد شده و ستمهاى زياد به او وارد شده، چنين كلماتى بگويد كه واقعاً كرامت حق‌تعالى است كه از ايشان صادر شده است. اهل فكر و مردم بايد در اين خطبه كه معارف و حقايق بسيار زياد در آن است، تأمل نمايند. ملاحظه مى‌فرماييد كه فاطمه زهرا (س) در برابر چه شورايى و چه افرادى ايستاد كه با قوى‌ترين حيله‌ها و تزويرها هدف خودشان را طورى پياده نمودند كه ظاهرى مناسب هم در آن باشد.» [٣] در پيامى به مناسبت ايّام فاطميّه مرقوم داشت:

[١]. معظّمله در سال ١٣٨٥ پيامى صادر نكرد. ظاهراً دليلش آن بود كه در همان ايام، پنج پيام قبلى با تحقيق مفصّل از سوى مركز فقهى ائم اطهار (ع) كه خود بنياد نهاده بود، به فارسى و عربى منتشر شد.

[٢]. جمهورى اسلامى، ٣/ ٥/ ١٣٨٦، ويژهنام اسو فقاهت و مرجعيت، ص ٦.

[٣]. جمهورى اسلامى، ٢٣/ ٤/ ١٣٨٤.