روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٨٣ - ترجمه

[١] و اى قوم [٢]!اين شتر خداى است،شما را معجزى، رها كنيد او را تا مى‌خورد [٣]در زمين خداى،و مرسانيد او را به بدى كه بگيرد شما را عذابى نزديك.

پى بكردند او را گفت:برخوردارى گيريد [٤]در سرايهاتان سه روز كه آن وعده‌اى است نه دروغ.

چون آمد فرمان ما،برهانيديم صالح را و آنان را كه ايمان آوردند با او به بخشايشى از ما و از هلاك آن روز كه خداى تو اوست،توانا و عزيز است.

[١٨٢-پ] و بگرفت آنان را كه ستم كردند بانگ،در روز آمدند در سرايهاشان ايستاده.

پندارى [٥]كه نبودند در آنجا،به‌درستى كه ثمود كافر شدند در خدايشان،هلاك باد ثمود را.

قوله:[تعالى] [٦]وَ إِلىٰ عٰادٍ ،تقدير آن است كه:و كذلك ارسلنا الى عاد،عطفا على قوله: أَرْسَلْنٰا نُوحاً إِلىٰ... [٧]،قوله:«الى»،تعلّق دارد بدين فعل محذوف،و هُوداً هم بدين [٨]فعل منصوب [٩]است،و قوله: أَخٰاهُمْ ،يعنى اخوّت نسب نه اخوّت دين، براى آن‌كه از يك قبيله بودند و خويشان بودند،چنان كه رسول-عليه السّلام-از قريش [١٠]بود و او را بديشان فرستادند.او چون بديشان آمد گفت:يا قوم!خداى را