فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٧٠ - جزئيت و بلند خواندن بسمله

مبالغه در بلند كردن صدا باشد؛ چنان كه خداوند فرموده است:«ولاتجهر بصلاتك ولا تخافت بها».

پاسخ چهارم: دلايل عقلى با ما موافق است و عمل على بن ابى طالب(ع) هم باماست و كسى كه على(ع) را پيشواى دينش قرار دهد، در دينش و نفسش به دستاويز استوار چنگ زده است. (٧٥)

٤. از ابو هريره روايت شده كه پيامبر خدا(ص) فرمود:

يقول اللّه‌ تعالى: قسمت الصلاة بيني و بين عبدي نصفين، فلما قال العبد: الحمد للّه‌ ربّ العالمين، يقول اللّه‌ تعالى: حمدني عبدني، و إذا قال: الرحمن الرحيم، يقول اللّه‌ تعالى: أثنى عليّ عبدي، و إذا قال: مالك يوم الدين، يقول اللّه‌ تعالى: مجّدني عبدى و إذا قال: إياك نعبد و إياك نستعين، يقول اللّه‌ تعالى: هذا بينى و بين عبدي؛

خداوند تعالى مى‌فرمايد: نماز را بين خودم و بنده‌ام به دو نيم تقسيم كردم. پس وقتى بنده مى‌گويد: الحمد للّه‌ ربّ العالمين، خداوند مى‌فرمايد: بنده‌ام مرا ستود، و هرگاه بگويد: الرحمن الرحيم، خداوند مى‌فرمايد، بنده‌ام مرا ستايش كرد، و هرگاه بگويد: مالك يوم الدين، خداوند مى‌فرمايد: بنده‌ام مرا تمجيد كرد، و هرگاه بگويد: إيّاك نعبد و إيّاك نستعين، خداوند مى‌فرمايد: اين ميان من و بنده‌ام است.

به دو وجه به اين روايت استدلال شده است:

الف) پيامبر(ص) از بسمله يادى نكرد؛ در صورتى كه اگر آيه‌اى از فاتحة الكتاب بود، از آن هم نام مى‌برد.

ب) خداوند مى‌فرمايد: نماز را بين خودم و بنده‌ام به دو نيم تقسيم كردم. مراد از نماز، سوره فاتحة الكتاب است و تقسيم كردن به دو نيم، زمانى صورت