از سنت‌هاى نماز، قرائت بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم است و اولين كسى كه بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را آهسته خواند، عمرو بن سعيد بن عاص در مدينه بود. او مردى خجول بود. (٥٩)

١٦. دارقطنى از ابوهريره روايت كرده است:

قال رسول اللّه‌(ص): علّمني جبرئيل الصلاة فقام فكبّر لنا ثمّ قرأ بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم فيما يجهر في كلّ صلاة؛ (٦٠)

رسول خدا(ص) فرمود: جبرئيل نماز را به من آموخت و براى اين كار به پا خاست و تكبير گفت، سپس در هر ركعت از نمازهاى جهرى، بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را قرائت كرد.

١٧. دارقطنى از حكم بن عمير، كه از اصحاب بدر بود، روايت كرده است:

پشت سر پيامبر(ص) نماز خواندم و او در نماز و نماز شب و نماز صبح و نماز جمعه بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را بلند قرائت كرد. (٦١)

فخر رازى بر لزوم جهر به بسمله در نمازهاى جهرى، به همان دليلى كه در ابتداى بحث اشاره كرديم، استدلال كرده و گفته است كه حكم جزء سوره، مثل كل سوره است و جايز نيست كه بين جزء و كل، مگر با دليلى قاطع، تبعيض قائل شويم.

عبارت فخر رازى چنين است:

ثابت كرديم كه بسمله آيه‌اى از فاتحة الكتاب است و بر اين اساس مى‌گوييم: استقراء نشان مى‌دهد كه يك سوره، يا تمام آياتش بايد آهسته و

(٥٩)همان.
(٦٠)سنن دارقطنى، ج١، ص٣٠٥؛ الدرالمنثور، ج١، ص٢٠ و ٢١.
(٦١)سنن دارقطنى، ج١، ص٣٠٨؛ الدرالمنثور، ج١، ص٢٢ و ٢٣.