در اين مبحث به اين موضوع مى‌پردازيم كه آيا مى‌توان لقطه را تملك كرد، يا بايد آن را صدقه داد، يا تا يافتن مالك آن بايد آن را به امانت حفظ كرد، يا به ولىّ امر كه در واقع ولىّ مالك ناشناخته است، سپرد؟

الف) تملك لقطه: از برخى روايات استفاده مى‌شود كه يابنده مى‌تواند لقطه را تملك كند:

١. در بعضى روايات امر شده است كه لقطه را بعد از تعريف، در كنار مال خودت قرار بده:

در روايت محمد بن مسلم از امام باقر يا امام صادق عليهما السلام نقل شده كه فرمود:

... فإن جاء طالبها و إلاّ فاجعلها في عرض مالك، يجري عليها ما يجري على مالك إلى أن يجيء لها طالب؛ (١)

... اگر خواهان لقطه آمد [آن را به او بده]، در غير اين صورت، آن را در كنار مالت بگذار، حكم آن مانند حكم مال خودت است تا هنگامى كه خواهان آن بيايد.

(١) حر عاملى، وسائل الشيعه(چاپ المكتبة الاسلاميه)، ج١٧، باب ٢ از ابواب لقطه، ص ٣٥٠،ح٣.