فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٨٧ - حرمت خود كشى و وجوب حفظ جان خود و ديگرى آیت الله رضا استادى
شد. پيامبر فرمود: او از اهل آتش خواهد بود. پس از آن، فردى نزد پيامبر آمد و گفت: قزمان به شهادت رسيد، پيامبر فرمود: خداوند هر كارى بخواهد انجام مىدهد. سپس ديگرى نزد آن حضرت آمد و گفت: او خودكشى كرد، پيامبر فرمود: شهادت مىدهم كه من رسول خدايم... .
روايت پنجم
القطب الراوندي في الخرايج عن أبي سعيد الخدري، قال: كنّا نخرج في الغزوات مترافقين تسعة و عشرة فنقسم العمل فيقعد بعضنا في الرحال و بعضنا يعمل لأصحابه و يسقي ركابهم و يصنع طعامهم، و طائفة تذهب إلى النبي(ص) فاتفق في رحلتنا رجل يعمل عمل ثلاثة نفر: يخيط و يسقي و يصنع طعاماً فذكر ذلك للنبيّ(ص)، فقال: ذلك رجل من أهل النار، فلقينا العدوّ و قاتلناهم، فخرج و أخذ الرجل سهماً فقتل به نفسه، فقال [النبي(ص)]: أشهد انّي رسول اللّه و عبده؛ (١٤)
ابى سعيد خدرى مىگويد: وقتى ما به جهاد مىرفتيم، به گروههاى نه نفرى يا ده نفرى تقسيم مىشديم و كارها را بين خودمان تقسيم مىكرديم. برخى را نزد وسايلمان براى نگهدارى آنها قرار مىداديم، و برخى براى دوستانشان كارهايى از قبيل آب دادن به مركبها و تهيه غذا را انجام مىدادند و برخى نزد پيامبر(ص) مىرفتند. در يكى از سفرها مردى بود كه كار سه نفر را انجام مىداد: خياطى مىكرد، مركبها را آب مىداد، غذا هم تهيه مىكرد. نزد پيامبر از او سخن گفته شد. پيامبر فرمود: او مردى از اهل آتش است. پس از آن ما با دشمن برخورد كرديم و مشغول جنگ شديم. آن مرد رفت، تيرى برداشت و خودش را با آن كشت. پيامبر فرمود: شهادت مىدهم من فرستاده خدا و بنده او هستم.
(١٤) همان، ح٢.