اعلام مى‌دارد كه نظرات فقهى آن مرجع عظيم الشأن در رساله عمليّه ايشان هست، از جمله آن كه «بقاى بر تقليد ميّت در همه‌ى مسائل جايز است و اگر مرجع متوفى اعلم باشد، بقا واجب است» و بديهى است كه با وجود اين نظر، وصيّت به عدم بقا بر تقليد واضح البطلان است. از اين جهت، مقلدين ايشان مى‌توانند در همه مسائل بر تقليد ايشان باقى بمانند و مسائل شرعيه خويش را از دفاتر معظّمٌ‌له استفسار نمايند... .

بخش استفتاءات دفتر.... (رضوان اللّه‌ عليه) ٧/٨/٨٦

از دفاتر بيوت انتظار مى‌رود كه در پاسخ به سؤالات شرعى مردم دقت كنند و مسامحه روا ندارند و طبق موازين صحيح شرعى جواب دهند، نه عوامانه. در جواب اين سؤال هم بايد مرقوم مى‌فرمودند:

«ايشان چنين وصيّتى نكرده‌اند و وصيت مرجع ميّت به بقاى بر تقليد او، با وصيت به عدم بقاى بر تقليد، يك سان است؛ همچنان كه فتوا و نظر ميت راجع به جواز بقا و وجوب بقا ـ مانند وصيت او ـ براى مقلّدانش، ارزشى ندارد و به صرف وفات مرجع، مقلّدين بايد به فقيه اعلم حىّ ـ يا فقيه مساوى ديگران كه زنده باشد ـ مراجعه و طبق نظر او عمل كنند و اگر مجتهد اعلم حىّ، بقا را جايز نمى‌داند، بر تقليد ميت باقى نمانند و اگر جايز يا واجب مى‌داند، باقى بمانند».

پاسخ صحيح مطابق موازين علمى، اين است ؛ اما پاسخى كه بيت آن مرحوم داده، چندين اشكال دارد:

الف) وصيت به عدم بقا بر تقليد را به اين دليل واضح البطلان دانسته‌اند كه فتواى ايشان در رساله عمليه، جواز بقاست؛ در حالى كه بديهى است اين فتوا براى