قرائت نكرد تا اينكه نماز تمام شد. پس از پايان نماز افرادى از مهاجران و انصار كه اين قرائت را شنيده بودند، از گوشه و كنار ندا دادند كه آيا از نماز دزديدى يا فراموش كردى؟ پس از اين اعتراض، وقتى معاويه نماز خواند، بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را براى سوره بعد از حمد تلاوت كرد و به هنگام رفتن به سجده، تكبير گفت.

حاكم در مورد اين روايت گفته است:«اين حديث، به دليل اينكه راويان آن در صحيح مسلم آمده است، صحيح است»، و به وجود راويانى چون عبدالمجيد بن عبدالعزيز و ساير راويان آن كه در عدالتشان اتفاق نظر وجود دارد، بر صحت اين روايت حجت آورده است. ذهبى هم در تلخيصش اين روايت را تأييد كرده است.

٧. فخر رازى در تفسيرش گفته است:

بيهقى در سننش از عمر بن خطاب و ابن عباس و ابن عمر و ابن زبير، جهر به بسمله را روايت كرده است...، اما اينكه على بن ابى طالب بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را بلند قرائت مى‌كرده، امرى است كه به تواتر ثابت است و هر كسى كه در دينش به على بن ابى طالب اقتدا كند، هدايت يافته است. دليلش، اين سخن پيامبر (ص) است كه: اللهم ادر الحق مع علي حيث دار؛ (٥١)

خدايا، حق را با على بگردان هر جا كه او مى‌گردد.

٨. بزار و دارقطنى و بيهقى در «شعب الايمان» از ابى الطفيل روايت كرده‌اند

از على بن ابى طالب و عمار شنيدم كه مى‌گفتند: ان رسول اللّه‌(ص) كان يجهر في المكتوبات بـ «بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم» في فاتحة الكتاب؛ رسول خدا در نمازهاى واجب، بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را در سوره حمد، بلند مى‌خواند. (٥٢)

(٥١) التفسير الكبير، ج١، ص ٢٠٤.
(٥٢) سنن دارقطنى، ج١، ص٣٠٢؛ شعب الايمان، ج٢، ص ٤٣٦، ح٢٣٢٢، باب تعظيم القرآن؛ الدر المنثور، ج١، ص ٢١ و ٢٢.