امام باقر(ع) فرمود:... «و من أحياها؟»...(يعنى) نفسى را نكشد و يا آن را از غرق شدن و يا سوختن نجات دهد و بالاتر از همه اينها اينكه آن را از گمراهى به سوى هدايت آورد».

دلالت آيه و روايات بر وجوب و نه رجحان و همچنين وجوب به صورت مطلق حتى در صورتى كه متوقف بر درمان با هزينه زياد باشد، مورد اشكال است.

٥. استدلال به روايات متعددى كه در باب‌هاى مختلف آمده است؛ از جمله:

١. خبر جعفر از پدرش از على(ع):

رجل يصلّي و يرى الصبي يحبو إلى النار، أو الشاة تدخل البيت لتفسد الشيء، قال: فلينصرف و ليحرز ما يتخوّف و يبني على صلاته ما لم يتكلم؛ (٦٧)

مردى نماز مى‌خواند و مى‌بيند كودك چهار دست و پا به سمت آتش مى‌رود و يا گوسفند داخل خانه مى‌شود و چيزى را از بين مى‌برد، امام فرمود: از نماز منصرف شود و آنچه را كه از آن مى‌ترسد، در جاى امنى قرار دهد و در صورتى كه صحبت نكرده، نمازش را ادامه مى‌دهد».

اگر حرمت قطع نماز مسلّم باشد، روايت دلالت بر وجوب حفظ نفس ديگرى دارد، ولى اگر دليلى بر حرمت وجود نداشته باشد مگر مثل همين روايت، دلالت نخواهد داشت.

(٦٦) تفسير العياشى، ج١، ص٣١٣.
(٦٧) وسائل الشيعه، ج٧، ص ٢٧٨، چاپ آل البيت(ع).