فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٧٣ - جزئيت و بلند خواندن بسمله

اين روايت همان روايتى است كه ابن داود از سعيد بن جبير نقل كرده است:

رسول خدا(ص) بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم را بلند قرائت مى‌كرد و اهل مكه مسيلمه را «رحمن» مى‌ناميدند. به اين جهت گفتند: محمد مردم را به خداى يمامه دعوت مى‌كند. از اين رو، پيامبر(ص) دستور داد تا اين آيه آهسته قرائت شود و هيچ گاه تا هنگام مرگ آن را بلند قرائت نكرد. (٨١)

اما تاريخ اين روايت را تكذيب مى‌كند؛ هرچند سند آن صحيح باشد و يا از مسلمات به شمار آيد؛ زيرا ماجراى مسيلمه و ادعاى او، در سال دهم هجرى اتفاق افتاد و اين ماجرا كجا و آغاز هجرت و بعثت كجا؟

طبرى و ديگران روايت كرده‌اند كه مسيلمه به همراه گروهى نزد رسول خدا رسيد و اسلام آورد. اما وقتى به موطن خود بازگشت، ادعاى نبوت كرد و گروهى از قومش از روى تعصب گرد او را گرفتند. نقل شده كه يكى از پيروانش يك بار از او پرسيد: كدام فرشته نزد تو مى‌آيد؟ مسيلمه گفت: رحمان. سائل پرسيد: آيا در نور مى‌آيد يا در ظلمت؟ پاسخ داد: در ظلمت. سائل گفت: شهادت مى‌دهم كه تو كذاب هستى و محمد صادق؛ اما كذابى كه از قبيله ربيعه باشد، نزد ما محبوب‌تر است از صادقى كه از قبيله مُضر است. (٨٢)

استاد «معرفت» مى‌گويد:

عرب‌ها خدا را به نام «رحمان» مى‌شناختند، از اين رو در قرآن از قول آنها آمده است: {و قالوا لو شاء الرحمن ما عبدناهم } ؛ (٨٣) يعنى گفتند اگر رحمن مى‌خواست، ما آنها [بت ها]را عبادت نمى‌كرديم». {قالوا ما أنتم إلاّبشرمثلنا و ما أنزل الرحمن من شيء } ؛ (٨٤) «يعنى آنها گفتند: شما جز