نويسنده در آغاز به ذكر اختلاف مذاهب چهارگانه اهل سنّت در مورد قرائت بسمله در نماز پرداخته است. آنگاه به اثبات ديدگاه فقه اماميه در مورد جزء بودن بسمله در سوره حمد و در آغاز همه سوره‌ها ـ غير از سوره توبه ـ و قرائت جهرى آن در نماز كه موافق نظر برخى از فقهاى بزرگ اهل سنّت است مى‌پردازد. مهم‌ترين دليل او در اثبات اين سه ادعا، روايات فراوانى است كه از اهل سنّت نقل مى‌كند. او در پايان هر بخش از روايات اهل سنّت، گزيده‌اى از روايات امامان شيعه(ع) را براى تكميل بحث خود ذكر مى‌نمايد. در نهايت بعد از ذكر رواياتى از اهل سنّت كه مورد استناد كسانى است كه قرائت بسمله يا جهر به آن را در نماز جايز نمى‌دانند به نقد و بررسى آنها مى‌پردازد.

كليد واژگان: بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم، بسمله، جهر، اخفات، قرائت، نماز، سوره حمد، فقه اهل سنّت، فقه مقارن.