ابن ادريس در سرائر مى‌گويد: هرگاه فردى به خوردن مردار مضطرّ شود، بر او واجب است كه آن را بخورد و امتناع از خوردن آن جايز نيست. دليل ما بر اين مطلب، اين نكته بديهى است كه دفع زيان از نفس، به حكم عقل واجب است و در صورتى كه با خوردن مردار، ضرر بزرگى از فرد دور شود، دفع اين ضرر بر او واجب خواهد بود. (١٥)

آقا رضى خوانسارى در المائدة السماويه مى‌گويد:

در صورت اضطرار، خلاف است كه آيا اكل آن حرام جوازى از باب رخصت دارد... يا اينكه واجب مى‌شود اكل و به ترك آن، آثم خواهد بود؟ و ظاهرتر قول ثانى است؛ چه حفظ نفس واجب است، عقلاً و شرعاً و القاى آن در تهلكه، حرام است و ترك تناول حرام، در صورت اضطرار به آن، ترك حفظ نفس و به منزله القاى آن در تهلكه است، پس حرام باشد... . (١٦)

از مجموع مطالب ياد شده، اين نتيجه به دست مى‌آيد كه در حرام بودن خودكشى هيچ ترديدى وجود ندارد، به همين جهت، در شرايع آمده است:

پنجمين چيزى كه خوردن و نوشيدن آن حرام است، سمّ‌هاى كشنده است كه خوردن مقدار كم و زياد آن، حرام است. همچنين حرام است كه انسان خود را در معرض هلاكت قرار دهد. (١٧)

(١٥) كتاب السرائر، ج٣، ص ١٢٥ و ١٢٦.
(١٦) مائده سماويه و چند رساله ديگر، ص ٢١٤، انتشارات كنگره آقا حسين خوانسارى(ره)،
(١٧) شرائع الاسلام، ج٣، ص٢٢٤.