... اگر صاحب لقطه را يافتى[آن را به او بده]، در غير اين صورت، تو به آن سزاوارترى... لقطه همچون مال خودت خواهد بود.... اگر مالك آن بعد از يك سال آمد، او را مخيّر كن ميان ثواب آن يا غرامت آن در صورتى كه آن را خورده باشى.[صدقه داده باشى].

شيخ صدوق اين روايت را با سند معتبر از حنان بن سدير با عبارت «فأنت أحق بها» نقل كرده است و در پايان آن افزوده است:

«يعني لقطة غير الحرم؛ (١٠) مقصود لقطه غير حرم است».

حميرى نيز اين روايت را با سند معتبر نقل كرده است، با اين تفاوت كه در روايت او آمده است: «فأنت أملك بها؛ (١١) پس تو نسبت به آن مالك‌تر هستى».

٤. روايتى كه دلالت بر انتقال ملكيت لقطه به ورثه يابنده دارد و آن روايت ابى خديجه از امام صادق(ع) است كه فرمود:

فإنّه ينبغي أن يعرّفها سنة في مجمع. فإن جاء طالبها دفعها إليه و إلاّ كانت في ماله. فإن مات كانت ميراثاً لولده و لمن ورثه. فإن يجيء لها طالب كانت في أموالهم هي لهم، فإن جاء طالبها بعد دفعوها إليه؛ (١٢)

سزاوار است آن را يك سال در جمعى تعريف كند. پس اگر خواهان آن آمد،

(٩) همان، ج١٧، باب ٢ از ابواب لقطه، ص ٣٥٠، ح٥.
(١٠) ظاهراً اين توضيح از شيخ صدوق يا حنّان بن سدير است.(مؤلّف).
(١١) من لايحضره الفقيه، ج٣، ص ٢٩٤، ح٤٠٥٨؛ وسائل الشيعه، ج١٧، باب ٢ از ابواب لقطه، ص٣٥٠، ح٦.
(١٢) وسائل الشيعه، ج١٧، باب ٢٠ از ابواب لقطه، ص٣٧٠، ح١.