عمر اين عمل را بدعت ناميد؛ زيرا رسول خدا(ص) جواز اين عمل را صادر نكرد و در زمان ابوبكر هم اين كار انجام نگرفت و رسول خدا(ص) به انجام آن مايل نبود. (٦١)

رواياتى وجود دارد كه نشان مى‌دهد اوّلين فردى كه جواز به جماعت خواندن اين نماز را وضع كرد، عمر بود كه برخى از آنها را نقل مى‌كنيم:

١.ابن سعد در شرح حال عمر مى‌نويسد:

عمر اوّلين كسى بود كه نماز تراويح را وضع كرد و مردم را براى به جماعت خواندن آن گرد آورد و اين مطلب را به سرزمين‌هاى مختلف مملكت اسلامى بخشنامه كرد. اين جريان در سال چهاردهم هجرى روى داد. (٦٢)

٢. ابن عبدالبرّ در شرح حال عمر چنين نوشته است:

عمر اوّلين فردى بود كه ماه روزه را به نمازهاى مستحبى دسته جمعى نورانى كرد. (٦٣)

(٦١) عمدة القاري، ج٦، ص١٢٦، در نسخه‌اى كه اين روايت از آن نقل شده به جاى جمله«و رسول خدا(ص) به آن مايل نبود» عبارت «رسول خدا(ص) به آن مايل بود» آمده است. همچنين بعد از اين جمله، به جاى كلمه «قوله»، واژه «بقوله» آمده است.
(٦٢) الطبقات الكبرى، ج٣، ص٢٨١.
(٦٣) الاستيعاب، ج٣، ص١١٤٥، شماره ١٨٧٨.