٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٩٣

شرط مى‌باشدكه عبارت است از لزوم حفظ عدد ركعات. (٦٨)

همچنين قطع عمل نيز به عنوان مبطلى در عرض آنچه ذكر شد مطرح نيست ، بلكه از جهت اخلال به اجزاء يا شرايط، مبطل است، مثلاً قطع نماز يا به سبب عدم انجام اجزاى آن به صورت كامل، محقق مى‌شود و يا از ناحيه اخلال به يكى از شرايط نماز؛ مانند موالات يا استقبال يا طهارت و مانند آنها.

٣. ابطال با نيت قطع: برخى از فقها گفته‌اند در عمل عبادى صرف نيت قطع عمل،موجب بطلان آن مى‌شود؛ زيرا نيت قطع مستلزم از بين رفتن نيت عمل يا استمرار آن است كه در عبادات شرط است، پس با نگاه دقيق، مبطل بودن نيت قطع به اخلال در شرط برمى‌گردد. (٦٩)

٤. ابطال با ريا: به نظر مشهور فقها ريا موجب بطلان عمل عبادى مى‌شود. (٧٠)

سيد محمد كاظم يزدى مى‌گويد:

در نيت نماز، بلكه مطلق عبادات، خلوص از ريا شرط است، پس اگر نيت عمل عبادى همراه با ريا باشد عمل باطل خواهد شد، زيرا ريا از گناهان كبيره است. (٧١)

آقاى حكيم در تعليقه بر سخن صاحب عروه مى‌گويد:

اين قول مشهور و معروف است و شهرت آن در حدّ اجماع مى‌باشد، بلكه گروهى از فقها ادعاى اتفاق بر آن كرده‌اند، غير از سيد مرتضى در كتاب انتصار كه قايل به عدم بطلان عبادت به سبب ريا شده و گفته چنين عملى مجزى و مسقط امر مولى است گرچه ثوابى بر آن مترتب نمى‌شود. (٧٢)


(٦٨) الألفية و النفليه، ص٦٥ ؛ رسائل العشر (ابن فهدحلّى)، ص٣٠٥ ؛ مستمسك العروة الوثقى، ج٧، ص٤٣٥.
(٦٩) القواعد و الفوائد، ج ١، ص٩٣ و ٩٤ ؛ الذخيره، ج ٢، ص ٢٧٦ ؛ جواهر الكلام، ج ١، ص ١٦ ـ ١٨ ؛ كتاب الصوم(تراث الشيخ الاعظم الأنصارى)، ج١، ص ١٢٣ ـ ١٢٦ ؛ مستمسك العروه، ج ٨، ص٢٣٠ و ٢٣١؛ مستند العروة، كتاب الصلاة، ج٣، ٦١ ـ ٥٩..
(٧٠) عروة الوثقى، ج٢، ص٤٤١، م ٨.
(٧١) مستمسك العروة الوثقى، ج ٦، ص٢٠ و ٢١.
(٧٢) مستند العروه (كتاب الصلاة)، ج٣، ص٣٠ و ٣١ ؛ الخلل في الصلاة (شهيد مصطفى خمينى)، ص٨٥.