اشكال دليل دوم اين است كه آن چه عهدى بوده كه رسول خدا(ص) با او كرده بود، به جز اين كه رسول خدا (ص) از اقامه اين نماز به صورت جماعت امتناع كرده، دستور داده بود تا درخانه‌ها اقامه شود.

واشكال دليل سوم اين است كه از ميان صحابه، امام على بن ابى طالب بر عمر اعتراض كرد واين كار را بدعت ناميد، اما در آن روزها گوش شنوايى وجود نداشت. روايات ديگر امامان هم نشان مى‌دهد كه آنها با اين بدعت مخالف بوده‌اند.

و بالاخره آنچه از رسول خدا(ص) ثابت است چيزى نيست جز اين كه وى نماز شب را در يك شب يا دو شب تا چهار شب به جماعت اقامه كرده، سپس به داخل خانه‌اش رفته و از آن خارج نشده است و اگر قايل شويم كه اين عمل پيامبر(ص) در چنين شرايط آكنده از ابهام، حجت است و از منع اقامه اين نماز به صورت جماعت، از جانب پيامبر(ص) صرف نظر كنيم، براى ما تنها همين مقدار از ركعات(يعنى هشت ركعت)، آن هم به شرط اين كه نماز شب باشد نه هر نافله‌اى، صحيح است.

در پايان به چند مسأله مى‌پردازيم:

١. اقامه نماز تراويح به صورت جماعت، غفلت از حكمت خدا

اگر اقامه نماز تراويح به صورت جماعت سنتى مؤكد بود، بايستى پيامبر(ص) به آن سفارش مى‌كرد تا پس از وفاتش به آن عمل شود؛ زيرا پس از رحلت او، ديگر ترس واجب شدن آن وجود ندارد. اما با اين حال نه تنها لب به آن نگشود، بلكه غضبناك به خانه