٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٤ - مسائل مستحدثه زكات سيّد محمّدحسن مرتضوى لنگرودى

انجام تعهّدات دولتى خويش است ، و نه توان دفاع از حريم قدس اسلام را دارد . . در نتيجه : زيان اين ضعف و سستى در كارهاى دولت ، به خود مردم بر مى‌گردد و موجب تباهى آنها خواهد شد ، و رو به تباهى مى‌روند . . از اين رو آيه شريفه مى‌فرمايد : « با خوددارى از بذل مال ـ در راه تحكيم دولت حقّ ـ خود را به هلاكت نيانداخته ، و به نابودى و نيستى نكشانيد .»

تمامى آيات انفاق ، كه با عنوان « فى سبيل اللّه‌» در قرآن آمده ، اشاره به همين جهت است كه بايستى مردم بر حسب مكنت و اقتدار ، هر يك به سهم خود از بذل مال در راه تحكيم پايه‌هاى دولت دريغ نورزد ، و گرنه دود آن به چشم خودشان خواهد رفت . . شايد ، اوّلين كسى كه در اسلام‌ماليات‌وضع كرد، مولا اميرموءمنان عليه‌السلام باشد . بر هر اسب سوارى در سال دو دينار ، و بر هر اسب باركش يك دينار . (١)

نكته درخور توجه آنكه در اسلام ، مقدار و جنس و نيز موارد ماليات معيّن نشده است ، اصل وضع ماليات ، و مقدار آن و موارد آن ، تماماً به دولت واگذار شده ، تا بر حسب نياز ، در هر زمان و مكان و شرائط موجود ، ماليات وضع كند ، و مقدار ماليات وموارد آن‌نيز بستگى‌به‌ميزان‌نياز دولت‌دارد.

زيرا وضع ماليات بر اساس نياز دولت استوار است ، از اين رو دولت به هر كيفيّت و هر اندازه كه نياز داشته باشد ، به تناسب در آمدها ماليات وضع مى‌كند و هرگاه كه نياز نباشد ماليات نيز موضع نخواهد شد . اين بهترين شيوه‌اى است كه اسلام درباره ماليات و پرداخت آن در پيش گرفته و كاملاً عادلانه است . زيرا تأمين نيازهاى دولت بر حسب درآمدهاى افراد سنجيده مى‌شود ، و پرداخت ماليات فريضه‌اى است كه بر عهده توانگران گذاشته مى‌شود تا هر كس به ميزان درآمد خود آن را بپردازد .

آيا پرداخت كننده ماليات مى‌تواند آن را به عنوان زكات يا خمس حساب كند؟

خير ، مگر آنكه حاكم اسلامى و ولى امر


(١) « محمّد بن يعقوب كلينى با سند صحيح از محمّد بن مسلم و زرارة روايت كرده : عن الباقر والصادق ٨، قالا : وضع امير الموءمنين ٧ على الخيل العتاق الراعية فى كلّ فرس فى كل عام دينارين، وجعل على البراذين ديناراً .. وسائل، ج٩، ص٧٧، باب١٦ از ابواب زكات. « برذون» چهار پاى باركش است.