روايت خود را به سختى در افكنيم . افزون به اين در ذيل روايت مَن لا يحضره الفقيه آورديم كه اين گونه روايت‌ها در صدد مبالغه در ميان جايگاه و منزلت زن و تأكيد بر پاكى آنها از هر چيزى است كه مايه آلودگى شود و از منزلت آنان بكاهد ، هر چند اين خود از چيزهاى باشد كه به حسب قواعد كلّى و در نگاه نخست جايز است ، همانند آن كه در حديث آمده : « ليس للنساء من سروات الطريق شى‌ء ولهنّ جنبتاه ولا يجوز لهنّ نزول الغرف ولا تعلّم الكتابة ويستحبّ لهنّ تعليم المنزل وسورة النور ويكره لهنّ تعلّم سورة يوسف » . (١)

سومّين دليل معتقدان به نظريه نخست يعنى لزوم شرط مرد بودن به طور مطلق ، در دو دسته از اخبار خلاصه مى‌شود :

دسته نخست : اخبار واحاديثى كه مى‌گويد حكومت تنها براى پيامبر يا همانند پيامبرى رواست ، چنان كه در صحيحه سليمان بن خالد از امام صادق (ع) آمده است كه فرمود : « اتّقوا الحكومة فإنّ الحكومة إنّما هي للإمام العالم بالقضاء ا لعادل من المسلمين لنبي [ كنبى] أو وصى نبى » . (٢)

برخى گمان برده‌اند اين حديث در صدد بنيان نهادن قاعده‌اى كلّى مبنى بر اختصاص حكومت به معصوم است و بر اين پايه ، حكومت براى غير معصوم حرام

(١) بحار الانوار ، ج١٠٣ ، ص٢٥٥ : زنها را در ميانه گذر حقّى نيست و كناره گذر از آنِ ايشان است . براى آنان نيست كه به بالا خانه در آيند يا نوشتن فراگيرند . براى آنان مستحب است بافندگى و سوره نور فراگيرند . فراگرفتن سوره يوسف نيز براى آنان مكروه است .
(٢) وسائل الشيعه ، ج١٨ ، ص٧ ، حديث ٣٠ : از حكومت بپرهيزيد كه حكومت تنها از آن امام آگاه از قضاوت و برخوردار از عدالت در ميان مسلمانان است ، براى پيامبرى و وصى پيامبرى است .