فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١١٣ - شايستگى زنان براى عهده دار شدن قضاوت آية اللّه محمّد محمّدى گيلانى

گونه‌اى كه اگر بنا بود عمرش بر آثار خجسته‌اى كه در زمينه‌هاى گوناگون از قلم او پديد آمده و در كنار آن بر تدريس و تدبيرهاى سياسى كه براى دفاع از حريم تشيّع داشته است قسمت شود هرگز بسنده نمى‌كرد . خداى او را رحمت كند و آن را هم كه براى او چنينى عذرى آورده بيامرزد . نگارنده نيز بر آن دو بزرگ درود مى‌فرستد و از آن دو پوزش مى‌طلبد و مى‌گويد :

چگونه مى‌توان در مسأله‌اى چنين با اهمّيت به روايتهايى استناد جست كه در مقام سفارش اخلاقى به زنان موءمن و مسلمان مبنى بر خوددارى از ابتذال و آلودگى رسيده است ؟

اين گونه روايات به منزلت و اهمّيت زن اشاره دارد و حاكى از اين است كه زنان را بايسته است در مسأله عفّت و حجاب و خوددارى از خود نمايى و خود آرايى دقتى افزونتر از معمول روا دارند ، در دين خدا احتياط كنند و زيبايى و نكويى خويش را بپوشانند و اجازه ندهند دستخوش شهوت شوند . حديث نبوى نقل شده در مَن لا يحضره الفقيه كه در آن رسول خدا(ص) به على (ع) اندرز مى‌دهد به چنين مقصودى نظر دارد ، آنجا كه فرمود :

« يا على ، ليس على النساء جمعة ولا جماعة ، ولا أذان ولا إقامة ولا عيادة مريض ولا اتّباع جنازة ولا هرولة فى الصفا والمروة ولا استلام الحجر ولا حلق ولا تولّى القضاء لا تستشار ولا تذبح إلاّ عند الضرورة ولا تجهر بالتلبية ولا تقيم عند قبر ولا تسمع الخطبة ولا تتولّى التزويج بنفسها ولا تخرج من بيت زوجها إلاّ بإذنه فإن خرجت بغير إذنه لعنها اللّه‌ وجبرئيل وميكائل » (١).