بشنود . اكنون كه در نماز چنين است ـ آن سان كه شيخ در خلاف استدلال مى‌كند منع زن از قضاوت [كه لازمه آن بلند كردن صدا در ميان طرف‌هاى نزاع است] به اولويت ثابت است .

در رد اين استدلال همان كه از تذكره نقل كرديم (١) بسنده كند . علاّمه در تذكره پس از طرح اين مسأله كه براى زن جايز است در حال نماز به وسيله كف زدن يا به وسيله قرآن خواندن ديگران را متوجّه خواسته خود كند چنين مى‌آورد :

چند فرع :

الف ـ اگر تنها قصد زن از خواندن قرآن ، فهماندن خواسته خود به ديگران باشد نمازش باطل است ، زيرا قصد قرآن نكرده و از همين روى آنچه خوانده قرآن نبوده است .

البتّه در اين حكم اشكالى است ناشى از اين كه قرآن به صرف اين كه آن را در خواندن قصد نكنند از قرآن بودن خارج نمى‌شود .

ب ـ در اين مسأله ميان زن و مرد تفاوتى نيست . . . اگر هم مرد و زن بر خلاف وظيفه خود عمل كنند و زن تسبيح بگويد و مرد كف بزند نمازشان باطل نيست ، و تنها با مستحب مخالفت كرده‌اند .

نگارنده را نكوهشى نخواهد بود كه بگويد : چگونه از كسى همچون شيخ طوسى براى اثبات حرمت قضاوت زن چنين استدلالى صورت پذيرفته است ؟ به ياد دارم استادمان حضرت آية اللّه‌ بروجردى رحمه‌الله هنگامى كه به چنين استدلالهايى از جانب شيخ بر مى‌خورد چنين براى او عذر مى‌آورد كه عمرى كوتاه داشته است به

(١) التذكرة ، ج١ ، ص١٢١ .