به این عظمت ادراک کردن و بعد هم احساس میل پرواز به سوی او ، این‌ احساس چیزی نیست که در دوره امروز در بشر پیدا شده باشد ، قرائن نشان‌ می‌دهد که از اوایل تمدن بشر خدا به این صفت در میان بشر درک شده بود ، چون یک احساس بوده در مردم وجود داشته است . می‌گوید : " ابتدای این مذهب و آثار شروع به آن به اوایل شروع تمدن بشری می‌رسد ، مثلا در مزامیر داوود گفته‌های بعضی انبیا و نیز از قراری که از نوشته‌های‌ بزرگ شوپنهاور برمی‌آید بودائیزم نیز حاوی جوهر این مذهب است " .
درباره کتاب یهودیها و انجیل می‌گوید اینها خدا را در یک حد پایینی‌ معرفی کرده‌اند ، خدا را در شکل یک انسان تصویر کرده‌اند ولی در مزامیر داوود و در بودائیزم - آن‌طور که من در کتابهای شوپنهاور خوانده‌ام - این‌ احساس مذهبی آفرینش کاملا منعکس است .
" نوابغ مذهبی اعصار گذشته به وسیله این نوع احساس مذهبی که نه اصول‌ دین می‌شناسد [١] و نه خدایی که به تصور آدمیان درآید مشخص شده است .
آنها خدا را به همین عظمت و بزرگی درک کرده‌اند به طوری که اکنون هیچ‌ کلیسایی وجود ندارد که اصول آموزش آن متکی بر این عقیده باشد [٢] به‌ این معنا که فقط در بین بدعت گذاران قرون [٣] می‌توان به طور صریح‌ اشخاصی را یافت که مملو از عالیترین احساسات این مذهب بوده و در احوال‌ مختلف مورد احترام معاصرین خویش قرار گرفته‌اند " .
باز دو مرتبه به کلیسا می‌زند : " حال اگر این مذهب تصور صحیحی از خدا و علم لاهوت به دست نمی‌دهد ، چگونه و به چه وسیله به دیگران تبلیغ می‌شود ؟ به نظر من این مهمترین‌ وظیفه هنر و علم است که این حس را برانگیزد و آن را در وجود آنها که‌ صلاحیت دارند زنده نگاه دارد " .

[١] البته مقصودش اصول دینی است که مسیحیها برای خدا معین کرده‌اند . [٢] باز تک مضراب می‌زند به کلیسا که کلیسا چنین خدایی را درک نمی‌کند و نمی‌شناسد . [٣] یعنی کسانی که کلیسا آنها را منحرف می‌داند ولی آنها موحد واقعی‌ بودند .