الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٨٣ - دعاى چهل و چهارم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگامى كه(شب اول يا روز اول) ماه رمضان مي رسيد

[٢ و سپاس خدائى را سزا است كه (راهنمائى به) دين خود (آنچه كه بآن عبادت و پرستش ميشود) را بما عطا نمود، و ما را (نه امّتهاى گذشته را) بملّت خويش (اسلام) اختصاص داد، و در راههاى احسان و نيكيش در آورد تا بوسيله نعمتش در آن راهها رفته بسوى رضا و خوشنوديش دست يابيم، سپاسى كه آن را از ما بپذيرد، و بوسيله آن از ما خوشنود گردد (رحمتش را بر ما ارزانى دهد)-] [٣ و سپاس خدائى را سزا است كه ماه خود ماه رمضان (مستفاد از اين جمله آنست كه رمضان يكى از نامهاى خداى تعالى است) ماه صيام و روزه (امساك و خوددارى از خوردن و آشاميدن در اوقات معلومه) و ماه اسلام (ماه طاعت و فرمانبرى از جهت بسيارى طاعت و بندگى، يا ماه دين اسلام براى اينكه واجب شدن روزه آن از مختصّات اين امّت است، چنانكه حفص ابن غياث نخعى گفته:

شنيدم حضرت صادق- عليه السّلام- ميفرمود: خداوند روزه ماه رمضان را بر هيچيك از امّتهاى پيش از ما واجب نكرده است، پس بآن حضرت گفتم: معنى قول خداى تعالى «س ٢ ى ١٨٣»: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ‌ «اى اهل ايمان روزه بر شما واجب شد چنانكه بر آنانكه پيش از شما بودند واجب گرديد» چيست؟ فرمود: خداوند روزه ماه رمضان را بر پيغمبران واجب گردانيد نه بر امّتها، پس اين امّترا بماه رمضان «بر امّتهاى گذشته» برترى داد، و وجوب روزه آن را بر رسول خدا و بر امّت آن حضرت قرار داد) و ماه پاكيزگى، و ماه تصفيه و پاك كردن‌