الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٩١ - دعاى يازدهم از دعاهاى امام عليه السلام است در عاقبت به خيريها

شرافت و بزرگى است (نه آنكه بر او منّتى داشته باشند) و اى آنكه سپاسگزارى او سپاسگزاران را پيروزى (بر نعمتها) است، و اى آنكه فرمانبردارى او فرمانبرداران را رهائى (از بد بختى در دنيا و آخرت) است، بر محمّد و آل او درود فرست، و دلهاى ما را بياد خود از هر يادى و زبانهامان را بسپاس خود از هر سپاسى و اندامهامان را بطاعت خود از هر طاعتى بكار آر (اين مقامى است كه آن را فناء در خدا مينامند، و رسيده باينمقام در عالم وجود و هستى جز او چيزى نمى‌بيند، زيرا هستى در نظرش او است، نه جز او، چون از عالم كثرت تجاوز كرده و آن را پشت سر انداخته و از آن فراموش نموده، و معنى وحدت وجود همين است، نه آنكه خداى تعالى با همه متّحد است كه محال و كفر است)-] [٢ و اگر براى ما فراغتى از كارها مقدّر نموده باشى پس آن را با سلامتى (از آفات) قرار ده كه در آن (از انجام اوامر تو چشم نپوشيده) گناهى ما را در نيابد و خستگى بما رو نياورد تا فرشتگان نويسنده بديها با نامه‌اى خالى از ياد گناهانمان و نويسندگان نيكيهاى از ما بر اثر آنچه از نيكيهامان نوشته‌اند شادمان برگردند-] [٣ و هنگاميكه روزهاى زندگانى ما سپرى شد و اوقات عمرمان بسر رسيد و دعوت تو كه از آن و از پذيرفتنش چاره‌اى نيست ما را احضار نمايد، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و پايان آنچه نويسندگان كردارهامان براى ما (روز قيامت)