الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٨٧ - دعاى نهم از دعاهاى امام عليه السلام است در اشتياق(آرزومندى) بدرخواست آمرزش از خدا كه بزرگ است بزرگوارى او

گذراندن و با خود انديشيدن است و گر نه تصميم بر معصيت گناه است، و اگر آن را بجا آورد گناه دوباره‌اى است، و اين گفتار را گر چه مورد گفتگو ميباشد ولى ظاهر عبارت دعاء آن را تأييد مينمايد)] [٤ و در آن هنگام نفسهاى ما را در اختيار خودشان مگذار، چون آنها جز آنچه تو توفيق دهى باطل و نادرستى را اختيار مينمايند، و جز آنچه تو رحم فرمائى ببدى امر ميكنند-] [٥ بار خدايا تو ما را از نا توانى آفريدى و بر سستى بنا نهادى و از آب اندك و بى ارزش آغازمان نمودى (اشاره بفرمايش خداى تعالى «س ٣٢ ى ٧» وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طِينٍ ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهِينٍ‌ يعنى و آفرينش انسان «آدم عليه السّلام» را از گل آغاز نمود، پس فرزندان او را از خلاصه از آب اندك بى ارزش «نطفه» بيافريد) پس ما را جز بتوانائى تو جنبش و جز بيارى تو توانائى نيست-] [٦ پس ما را بتوفيق (جور شدن اسباب كار از جانب) خود كمك كن، و براه راست خود راهنمائيمان فرما، و ديده دلهامان را از آنچه خلاف دوستى تو است كور گردان، و اندامى از اندامهاى ما را در معصيت و نافرمانيت فرو مبر (ما را توفيق ده كه آنچه نهى كرده‌اى در انديشه نگذرانيم و گرد معاصى نرويم و رضاى تو را بدست آوريم-] [٧ بار خدايا پس بر محمّد و آل او درود فرست، و رازهاى دلها و جنبشهاى اندامها و نگاههاى پنهانى چشمها و سخنان زبانهاى ما را در آنچه باعث ثواب تو گردد قرار ده تا كار نيكى كه بسبب آن سزاوار پاداش تو گرديم از دستمان نرود، و كار بدى كه بوسيله آن مستوجب كيفر تو شويم براى ما نماند.-]