الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٤٧ - دعاى دوم از دعاهاى امام عليه السلام است پس از اين ستايش در درود بر رسول خدا - صلى الله عليه و آله

[١٨ و آنچه (بزرگى و نيكبختى) كه در باره دوستانت (مؤمنين بتو) ميانديشيد انجام يافت-] [١٩ پس در حالى كه بمدد تو يارى ميطلبيد، و با ناتوانائيش بيارى تو نيرو مييافت بجنگ ايشان (دشمنانت) قيام نمود-] [٢٠ پس با آنها در ميان خانه‌هاشان جنگيد-] [٢١ و در وسط منازلشان ناگهان بر آنان تاخت (مانند جنگيدن آن حضرت با بنو قينقاع «گروهى از يهود» و بنو نضير «قبيله بزرگى از ايشان» كه در خانه‌هاشان با آنها جنگ كرد و آنها را در پناهگاهشان محاصره و از رسيدن كمك بآنها جلوگيرى نمود)-] [٢٢ تا امر و فرمان (شريعت) تو آشكار شد، و كلمه‌ات (دعوت باسلام) بلند گرديد (افزايش يافت) هر چند مشركين كراهت داشتن (نمى‌پسنديدند)-] [٢٣ بار خدايا برنجى كه آن حضرت در باره (دين) تو كشيد او را ببالاترين درجه و مقام بهشت خود بر آور-] [٢٤ تا هيچكس در رتبه با او مساوى و در مقام همانند نباشد، و هيچ فرشته مقرّب و پيغمبر