الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٩٢ - دعاى پنجاه و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است در اصرار به(درخواست از) خداى تعالى

براى آنچه بسوى آن باز ميگردد (آخرت) اندك است-] [٩ درخواست كسيكه آرزو بر او چيره گشته، و خواهش نفس گرفتارش كرده، و دنيا (خوشيهاى نفس در اين جهان فانى) بر او تسلّط يافته، و مرگ بر او سايه انداخته (نزديك شده) درخواست كسيكه گناهانش را بسيار دانسته، و بخطا و كار بيجاى خود اقرار كرده، درخواست كسيكه پروردگارى و دوستى براى او جز تو نيست، و رهاننده‌اى براى او از تو، و پناهگاهى براى او از تو جز بسوى تو نميباشد-] [١٠ اى خداى من بحقّ خودت (قسم بآنچه اختصاص بتو دارد) كه (تعظيم و بزرگ داشت آن) بر همه آفريدگانت واجب و لازم است، و بنام بزرگت (نام خاصّ است نه هر نامى از نامهاى او، زيرا همه نامهاى خداوند متعال عظيم و بزرگست) كه پيغمبرت را فرمان دادى تا تو را بآن نام تسبيح كند (اشاره بقول خداى تعالى «س ٥٦ ى ٩٦»:

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ‌ يعنى «اى پيغمبر ما» پروردگارت را بنام بزرگ تسبيح كن «او را بذكر نام بزرگش از آنچه لائق و سزاوار نيست منزّه و پاك بدان») و بحقّ بزرگى ذات بزرگوارت كه كهنه و دگرگون نميشود، و تغيير حال نمييابد و فناء و نيستى نميپذيرد، كه بر محمّد و آل محمّد درود فرستى، و مرا بوسيله‌