الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٩١ - دعاى پنجاه و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است در اصرار به(درخواست از) خداى تعالى

مرگ را چشنده است و پس از مرگ بسوى ما باز ميگرديد) پس تو جاويد و برترى (از اينكه در ذات و صفات و افعال مانندى داشته باشى) جز تو خدائى نيست يگانه‌اى كه براى تو شريكى نميباشد-] [٦ به (وحدانيّت و يگانگى) تو ايمان آوردم، و پيغمبرانت را تصديق نمودم (بآنچه ايشان از جانب تو آورده‌اند اعتقاد دارم) و كتابت (قرآن كريم را كه براى ارشاد و راهنمائى خلق فرستاده‌اى) پذيرفتم، و بهر معبود و پرستنده شده‌اى جز تو كافر گشتم (او را از جهت معبود بودن كه موجب كفر گردد انكار كردم) و از هر كه جز تو را پرستيد بيزار شدم-] [٧ بار خدايا من (هميشه از شب) داخل در صبح و (از روز) داخل در شب ميشوم در حاليكه عمل و كردارم (طاعت و بندگيم) را اندك مى‌بينم، و بگناهم اعتراف و بخطاها و كارهاى ناروايم اقرار دارم، من بسبب افراط و تجاوز از حدّ بر خود (در درگاه تو) ذليل و خوارم، كردارم مرا هلاك ساخته (براى من موجب عذاب و كيفر گشته) و هواى نفس و خواهشم (در آنچه جائز و روا نيست) تباهم گردانيده، و شهوات و پذيرفتن خواهشهاى نفسم مرا (از خير و نيكى كه براى نيكوكاران است) بى‌بهره نموده-] [٨ پس از تو درخواست ميكنم- اى مولى و مهتر من- درخواست كسيكه بر اثر آرزوى درازش بكار بيهوده مشغول (و از آخرت دورى گزيده) و تن او از جهت آرميدن رگهايش (نگران نبودنش از عذاب و كيفر) غافل و بيخبر، و دلش بسبب بسيارى نعمت و بخشش بر او گرفتار و پيرو هوا و خواهش، و انديشه‌اش‌