الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٢٨ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه

[٢١ توئى آنكه آفريد چنان آفريده‌اى كه پيش از آن مانندش را آفريننده‌اى نيافريده، و پديد آورد پديد آورده‌اى كه از روى نمونه نبوده، و آفريد و آفريننده‌اى پيش از او نبوده، و بوجود آورد بى آنكه آلت و ابزارى بكار برده يا در جائى باشد، و آفرينش آنچه را آفريد نيكو و محكم و استوار گردانيد-] [٢٢ منزّه و پاكى (از آنچه لائق و سزاوار تو نيست: شگفتا) چه بزرگ است صفات و افعال تو، و چه بلند است در همه جا قدر و منزلت تو، و چه آشكار گردانيده جدا ساختن تو حقّ را (از باطل و نادرستى)!-] [٢٣ منزّه و پاكى! اى نيكى كننده ببندگان چه بسيار است نيكى تو (يا اى داناى بامور دقيقه و چيزهاى كوچك و بصفات و افعال و حركات آنها چه بسيار است دانائى تو) و اى مهربان (بهمگان) چه بسيار است مهربانى تو، و اى حكيم و شناساى باشياء و ايجاد آنها چه بسيار است شناسائى تو!-] [٢٤ منزّه و پاكى! اى پادشاه (قادر و توانا) چه بسيار است توانائى تو، و اى بخشنده چه بسيار است توانگرى تو، و اى بلند مرتبه چه بسيار بلند است قدر و منزلت تو! دارنده عظمت و بزرگى و بزرگوارى و حمد و سپاسى (سپاس مخصوص تو است)-] [٢٥ منزّه و پاكى! دست (عطا و بخشش) خود را بنيكيها گشوده‌اى (نيكيها بخشيده‌اى) و هدايت و راهنمائى از جانب تو شناخته شده، پس هر كه تو را براى (بدست آوردن) دين يا دنيا بطلبد تو را (احسانت را) دريابد!-]