الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣ - ديباچه ترجمه و شرح صحيفه كامله سجاديه
ميشنيده، پدر و مادر من و همه جهانيان بفداى چنين جمعى گردد كه نظير آنرا روزگار ياد ندارد كه گوينده و نويسنده و شنوندهاى اينسان گرد آمده باشند.
اين كتاب داراى پنجاه و چهار دعا است كه هركس از روى اخلاص و با نيّت پاك يكى از آنها را بخواند و در فهم معانى آن انديشه نمايد بىدرنگ نور الهى در دل او تابيده متوجّه بخدايتعالى گشته براه سعادت و نيكبختى دنيا و آخرت قدم ميگذارد.
اين كتاب در بين علماء و بزرگان به انجيل اهل بيت و زبور ال محمّد (عليهم السّلام) ملقّب گرديده و همانطور كه انجيل عيسى و زبور داود (عليهما السّلام) دو كتاب آسمانى حاوى علوم و حكم بوده صحيفه هم علوم و حكمى را در بردارد كه جهانيان را بسعادت و نيكبختى ميرساند.
در بسيارى از اجازات علماء اماميّه (چنانكه محدّث نورى «عليه الرّحمة» در كتاب مستدرك الوسائل بيان كرده:) اين كتاب را به اخت القران (خواهر قرآن) وصف نمودهاند و نهج البلاغه را اخ القران (برادر قرآن) گفتهاند و همانطور كه قرآن كريم را خدايتعالى بزبان حضرت خاتم الأنبياء (صلّى اللّه عليه و اله) بيان فرموده، نهج البلاغه و صحيفه را هم كه سخنان آن از منبع علم الهى تراوش كرده بزبان مقدّس دو علىّ (عليهما السّلام) جارى گردانيده است.[١]
ابو جعفر محمّد ابن علىّ ابن شهراشوب سروى مازندرانى (رحمه اللّه) متوفّى سال پانصد و هشتاد و هشت در مجلّد دوّم كتاب مناقب آل ابيطالب (عليهم السّلام) در فصلى كه معجزات حضرت علىّ ابن الحسين (عليه السّلام) را بيان ميفرمايد مينويسد: