الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٧٨ - دعاى چهل و سوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگامى كه بهلال و ماه نو نگاه مي كرد

ميشوى بر ما آشكار ساز، بار خدايا در اين ماه ما براى ما بركت و نيكى قرار ده، و يارى و نيكوئى آن را روزى ما فرما، و زيان و بدى و گرفتارى و عذاب و سختى در آن را از ما دور نما. و بين خطاب و رو بقبله بودن در شهرهائيكه قبله آنها سمت مشرق است منافات ندارد، زيرا خطاب همان سخن گفتن با ديگرى است اگر چه روبرو نباشند، چون گاهى ميشود انسان خطاب ميكند و سخن ميگويد با كسيكه در پشت سر او است، و ممكن است بگوئيم در چنين شهرها جمله‌هائى كه خطاب بهلال را در بر دارد و بهلال بخوانند و جمله‌هاى ديگر را رو بقبله، و مقصود از خطاب و سخن گفتن بهلال خطاب بالفاظى است كه بآن ربط دارد مانند ربّى و ربّك اللّه در دعاى بالا و مانند بيشتر الفاظ همين دعا كه اكنون بيارى خداى تعالى بترجمه و شرح آن شروع مينمائيم):-] [١ اى آفريده شده فرمانبردار، اى هميشه در رفتار شتاب كننده (چون ماه در بيست و هشت شبانه روز بدور فلك ميگردد و سائر كواكب كه تندروترين آنها زهره و عطارد و خورشيد است نزديك بيك سال ميگردند) اى آمد و شد كننده در منزلها و جاهائى كه (براى آن بمقدار مخصوص و راه مخصوص كه حكمت اقتضاء ميكند) قرار داده شده (اشاره بقول خداى تعالى «س ٣٦ ى ٣٩»: وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ‌ يعنى و گردش ماه را در منزلهائى قرار داديم تا اينكه مانند شاخه خرماى خشك شده كج گشته ديرينه «زرد و لاغر، بمنزل اوّل» باز گردد) اى تصرّف كننده در فلك و چرخى كه جاى تدبير و نظم (امور) است-]