الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٦٦ - دعاى چهل و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام ختم(پس از خواندن همه) قرآن

و نور هدايت و راهنمائى كه حجّت و دليل آن از گواهان (براى خدا بتوحيد و يگانگى او و براى انبياء بتصديق آنها) خاموش نميشود (زيرا قرآن بزرگترين برهان و دليل ايشان است بر آن) و نشانه نجات و رهائى (از بدبختيها) كه هر كس قصد طريقه و روش آن كند گمراه نميگردد، و بهر كه خود را بدستاويز عصمت و نگهدارى آن بياويزد مهالك و تباهيها (بدبختيها و گرفتاريهاى دنيا و آخرت) دست نيابد-] [٤ بار خدايا چون ما را بر خواندن قرآن كمك عطا كردى، و سختى (فصيح نبودن) زبانهاى ما را بنيكوئى عبارت و بيان آن آسان گردانيدى، پس ما را از كسانى قرار ده كه آن را چنانكه شايسته حفظ و نگهدارى آنست نگاه ميدارند (بدستورهاى آن عمل ميكنند) و تو را اطاعت مينمايند باعتقاد و باور داشتن تسليم و گردن نهادن در برابر آيات محكمه آن (آياتيكه معنى آن بى احتمال آشكار است) و باعتراف بمتشابه (آياتيكه معنى آن آشكار نيست) و دليلهاى روشن آن پناه ميبرند (ايمان ميآورند)-] [٥ بار خدايا تو قرآن را بر پيغمبرت محمّد- خدا بر او و آل او درود فرست- بطور اجمال (بى‌تفصيل و شرح) فرستادى، و دانش بشگفتيها (رازها) ى آن را بطور كامل بآنحضرت الهام نمودى، و علم و دانش به آن را با تفسير و توضيح بما (آل محمّد عليهم السّلام) ميراث دادى (انتقال نمودى) و ما را بر كسى (همه امّت) كه بعلم آن نادان است برترى بخشيدى، و بر (فهم ظاهر و باطن و اطّلاع باسرار و عجائب و اصطلاح و عمل بمقتضاى) آن توانائى دادى تا بر كسيكه طاقت زير بار رفتن آن را نداشت (نميتوانست معنى آن را دريابد) شرافت و بزرگى دهى (سيّد جليل علىّ ابن طاووس- رحمه اللّه-