الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٥٨ - دعاى سى و نهم از دعاهاى امام عليه السلام است در درخواست عفو و گذشت و رحمت و مهربانى(از خداى تعالى)

[١١ تو اگر چنين كنى (مرا پيشواى آنها گردانى)- اى خداى من- آن را درباره كسى بجا ميآورى كه شايستگى كيفر تو را (براى خود) انكار نميكند، و نفس خود را از سزاوار بودن عقاب تو منزّه و پاك نميداند-] [١٢ آن رفتار را بكسى ميكنى- اى خداى من- كه ترسش از تو از طمع و آزش در (رحمت) تو بيشتر است، و بكسى كه نوميديش از نجات (عذاب) از اميدواريش براى رهائى (از آن) استوارتر ميباشد (و اين گفتار) نه بجهت آنست كه نوميديش نوميدى از رحمت، يا طمعش از روى فريب خوردن (از رحمت تو) باشد بلكه براى آنست كه نيكيهايش ميان بديهايش اندك (كه بحساب نميآيد) و دليلهايش در همه دادخواهيها و گناهان او سست است-] [١٣ و امّا تو- اى خداى من- شايسته‌اى كه صدّيقين و بسيار راستگويان (پيغمبران) به (رحمت) تو مغرور نشده فريب نميخورند (در قرآن كريم «س ٧ ى ٩٩» ميفرمايد: فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ‌ يعنى از مكر و عذاب خدا ايمن نيستند مگر گروهيكه زيانكاران‌اند) و گناهكاران از (عفو و گذشت) تو نوميد نگردند (در قرآن شريف «س ١٢ ى ٨٧»