الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٤٧ - دعاى سى و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه بناتوانى از بجا آوردن شكر و سپاس اقرار مي نمود

عطا كرده‌اى) پاداش ميدهى، و گنهكار را در آنچه (گناهى كه كرده) بشتاب در كيفر او توانائى مهلت ميدهى-] [١١ بهر يك از فرمانبر و گنهكار چيزى (پاداش و مهلت) عطا فرموده‌اى كه سزاوار آن نيست، و بر هر يك از آنها چيزى احسان نموده‌اى كه عمل و كردارش از آن كوتاه است (عملش در برابر آنچه باو عطا كرده‌اى ارزشى ندارد)-] [١٢ و اگر فرمانبر را بر آنچه (عملش كه) تو او را بر آن وادار نموده‌اى (قدرت بر آن را باو داده‌اى) پاداش ميدادى نزديك بود كه پاداش تو را نيابد، و نعمت و بخششت از دست او برود (چون كسى بعمل و كردار ديگرى سزاوار پاداش نميگردد) ولى تو بكرم و بزرگواريت او را بر عمل در مدّت كوتاه نيست شدنى (دنيا) بپاداش در مدّت دراز هميشگى (آخرت) و بر كردارى كه پايانش نزديك و زايل شدنى است بپاداشى كه پايانش طولانى و جاودانى است پاداش داده‌اى (حضرت صادق- عليه السّلام- فرموده: اينكه اهل آتش «دوزخ» هميشه در آتش‌اند براى آنست كه نيّت و قصدشان در دنيا اين بوده كه اگر در آن جاويد ميبودند هميشه خدا را معصيت ميكردند، و اينكه اهل بهشت هميشه در بهشت‌اند براى آنست كه قصدشان در دنيا چنين بوده كه اگر در آن جاويد ميبودند هميشه خدا را اطاعت مينمودند، پس اهل آتش و بهشت بسبب قصدشان جاويد ميباشند-] [١٣ سپس از او در آنچه از روزى تو خورده كه‌