الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٣٩ - دعاى سى و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در رضا و خوشنودى(بآنچه داشت) هنگاميكه بدنيا داران(ثروتمندان) نگاه مي كرد

خوار شمارم، و آنان را بر اثر آنچه (كالاى دنيا كه) از من باز داشته‌اى گرفتار مكن (باينكه كبر و سرفرازى نموده مرا پست بينند و از اين راه گناهكار شوند)-] [٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا بقضا و قدر خود دلخوش گردان، و سينه‌ام را در چيزهائيكه مقدّر نموده‌اى فراخ كن (مرا از آنها شاد و خوشنود فرما) و اعتماد و تكيه‌گاهى بمن ببخش تا با آن اقرار كنم كه قضاء و قدر تو جز بنيكى روان نگشته، و شكر و سپاس مرا براى خود بر آنچه از من باز داشته‌اى از شكرم تو را بر آنچه بمن بخشيده‌اى كاملتر قرار ده (زيرا آنچه كه از او باز داشته صلاحش در آن بوده و اگر باز نميداشت باو زيان رسيده و تباه ميگشت، چنانكه در حديث قدسى بيان شد، و دفع ضرر و زيان مهمّتر از جلب نفع و سود است، بنابر اين لازم است كه شكر بر مهمّتر كاملتر باشد)-] [٤ و مرا نگهدار از اينكه بفقيرى، پستى و بصاحب ثروتى، برترى گمان برم، زيرا شريف و بزرگوار كسى است كه طاعت و پيروى تو او را شريف گردانيده، و عزيز و گرامى كسى است كه عبادت و بندگيت او را عزيز نموده است-] [٥ پس بر محمّد و آل او درود فرست، و بما ببخش ثروت و دارائى (احسان و نيكيت) را كه فانى و نيست نميگردد، و ما را بعزّت و بزرگى كه از دست نميرود (توفيق عبادت و بندگى) تاييد و كمك فرما، و در پادشاهى جاودان (بهشت) روانه ساز، زيرا تو يگانه يكتاى هميشه‌اى كه فرزند ندارى و فرزند كسى نميباشى و هيچكس مانند و همتاى تو نبوده است.-]