الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٢٥ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه

و سستى يقين و باور بدست گرفته است، از اين رو من از بد همسايگى او براى خود و پيروى نفسم از او گله ميكنم، و از تسلّط و توانائى او (بر من) بتو پناه برده حفظ و نگهدارى ميطلبم، و در برگرداندن مكر و فريب او از خويشتن بسوى تو زارى مينمايم-] [٢٨ و از تو درخواست ميكنم كه براى (بدست آوردن) روزيم راهى آسان فراهم نمائى، پس تو را است سپاس بر آنكه نعمتهاى بزرگ را آغاز نمودى و سپاس بر نيكى كردن و نعمت دادنت را الهام كرده در دل انداختى، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و روزيم را بر من آسان گردان، و اينكه مرا باندازه‌اى كه برايم تعيين فرموده‌اى قانع و خشنود نمائى، و ببهره‌ام در آنچه (روزى) كه بهره من گردانيده‌اى خوشنودم فرمائى، و آنچه از تن و عمرم بكار رفته در راه طاعت و فرمانبرداريت قرار دهى (بحساب آورى، و اين از راه تبديل سيّئات و بديها بحسنات و نيكيها است، چنانكه در قرآن شريف «س ٢٥ ى ٧٠» ميفرمايد: إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً يعنى جز كسانيكه توبه كنند و ايمان آورند و كار شايسته بجا آورند، پس خداوند بديهاى آنها را به نيكيها تبديل گرداند كه خدا آمرزنده مهربان است) زيرا تو بهترين روزى دهندگانى (براى آنكه آفريننده روزيها توئى، و آنها را بى عوض ميبخشى)-] [٢٩ بار خدايا من بتو پناه ميبرم از آتشى كه بآن بر هر كه تو را نافرمانى كرد