الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٢١ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه

(در انجام فرمانت) تقصير و كوتاهى كردم-] [١٧ و روزى را بروزه داشتنم گواه نميگيرم (روزى را روزه را روزه پسنديده نگرفته‌ام تا آن را گواه خود گردانم) و از شبى بسبب شب زنده داشتنم پناه نميطلبم (شبى براى عبادتى كه پذيرفته شده باشد بيدار نبوده تا بآن پناه برم) و مستحبّى (آنچه در شرع بجا آوردن آن رجحان و برترى داشته و گناهى در بجا نياوردن آن نيست) بر اثر بجا آوردن آن مرا ثناء نگفته نميستايد جز واجبات تو كه هر كه آن را ضائع كرده و بجا نياورده هلاك گشته بكيفر خواهد رسيد-] [١٨ و من بسبب شرافت و برترى مستحبّى بسوى تو توسّل نميجويم با اينكه از بسيارى از شرائط واجبات تو غافل بوده آنها را بجا نياورده‌ام، و از مواضع احكام تو تجاوز كرده پرده‌هاى نواهى تو را دريده (آنها را مرتكب شده) ام، و گناهان بزرگى را بجا آورده‌ام كه سلامت داشتن (عفو و گذشت) تو از رسوائيهاى آنها براى من پرده و پوششى است-] [١٩ و اين (جاى من) جاى كسى است كه در باره نفس خويش (بر اثر نافرمانى) از تو شرمنده گشته، و بر نفس خود خشم نموده، و از تو (بر اثر رحمت و مهربانيت) خوشنود گرديده، پس با تنى فروتن و گردنى افتاده و پشتى از گناهان گرانبار پيش تو آمده در حاليكه ميان اميد به (عفو) تو و ترس از (عذاب) تو بپا ايستاده-]