الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٢ - در بيان كسانيكه صحيفه از آنها روايت شده

[٦٠ و نعمت خدا (در اين آيه) محمّد و اهل بيت او است، دوست داشتن ايشان ايمان است كه ببهشت داخل ميگرداند (زيرا ايمان تصديق است بآنچه پيغمبر- صلّى اللّه عليه و آله- از جانب خدا آورده، و چون لازمه دوستى ايشان ايمان بآن است پس دوستى آنها همان ايمان است) و دشمنى با آنها كفر و نفاق است كه بدوزخ در ميآورد (زيرا اگر دشمنى با آنها ظاهر و آشكار گردد كفر است و اگر پنهان باشد نفاق و دو روئي، و احتمال ميرود كه كفر در اينجا راجع ببغض و دشمنى با محمّد- صلّى اللّه عليه و آله- و نفاق راجع بدشمنى با اهل بيت او باشد، زيرا كسى كه حضرت رسول را دشمن دارد منكر رسالت او است و مسلمان نيست، و كسيكه اهل بيت او را دشمن دارد و كفر را پنهان داشته و اسلام را آشكار نموده است و بنابر اين احكام مسلمين بر او جارى است چون اسلام بانفاق جمع ميشود، و اينكه نقل شده كه سيّد مرتضى «عليه الرّحمة» بكفر غير از شيعه اثنى عشرى حكم كرده، ممكن است بگوئيم: مراد از كفر، كفر باطنى، يا چيزى است كه موجب خلود و جاويد بودن در آتش دوزخ گردد)-] [٦١ پس رسول خدا- صلّى اللّه عليه و آله- اين راز را در پنهانى با علىّ و اهل بيت او (عليهم السّلام) فرمود-] [٦٢ متوكّل گفت: سپس حضرت صادق- عليه السّلام- فرمود: هيچيك از ما اهل بيت تا روز قيام قائم ما (حجّة ابن الحسن العسكرى- عجل اللّه تعالى له الفرج-) براى جلوگيرى از ستمى يا براى بپا داشتن حقّى خروج نميكند مگر آنكه بلاء و آفتى او را از بيخ بركند. و قيام او بر اندوه ما و شيعيانمان بيافزايد-]