الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢١٩ - دعاى سى و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است براى خود پس از بجا آوردن نماز شب درباره اقرار به گناه

[١١ بار خدايا دانائى تو بر كارهاى نهانى آگاه، و هر پوشيده‌اى پيش آگاهيت آشكار است، و كارهاى اندك از نظر تو پنهان نيست، و رازهاى نهانى از تو پوشيده نميباشد (اشاره باحاطه علم او بجزئيّات و بهمه اشياء پيش از آفرينش آنها)-] [١٢ و بر من غلبه نموده و دست يافته دشمن تو (شيطان) كه براى گمراه شدنم از تو مهلت خواسته و تو او را مهلت دادى، و براى گمراه كردنم از تو تا روز جزاء (قيامت) مهلت طلبيده و تو مهلتش دادى (اشاره بقول خداى تعالى «س ٧ ى ١٤»: قالَ أَنْظِرْنِي إِلى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ قالَ إِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِينَ‌ يعنى شيطان گفت:

مرا تا روزى كه مردگان را برانگيخته شوند مهلت ده، خداوند فرمود: تو از مهلت داده شدگانى)-] [١٣ پس در حاليكه از گناهان خرد هلاك كننده و از كارهاى (گناهان) بزرگ تباه سازنده بسوى تو ميگريختم (رو ميآوردم و از گناهان دورى ميگزيدم) مرا بزمين زد (از رو آوردن بتو و دورى گزيدن از گناهان جلوگيرى نمود) تا چون بنا فرمانى تو نزديك (گنه‌كار) شدم، و ببدى كردارم‌