الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٩٣ - دعاى بيست و هشتم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام پناه بردن(از گرفتاريها) بخداى توانا و بزرگ

[٦ زيرا بسا از مردم را ديدم- اى خداى من- كه بوسيله جز تو عزّت و بزرگى طلبيدند و خوار شدند، و از غير تو دارائى خواستند و بى‌چيز شدند، و قصد بلندى كردند و پست گرديدند (زيرا هويدا است كه خداى تعالى افاضه كننده هر خير و نيكى و بخشنده هر نعمتى است بهر كس باندازه استعداد او بى وسيله يا با وسيله، پس هر كه گمان كند كه براى غير خداى تعالى قدرت كامله است و ديگرى را افاضه كننده خير و نيكى بداند سبب گردد كه خداى متعال افاضه خير را از او باز دارد و كسيكه خداوند خير خود را از او منع نمايد خوارتر از هر خوار و فقيرتر از هر فقير و پستر از هر پستى خواهد بود، از پيغمبر- صلّى اللّه عليه و آله- روايت شده: خداى جلّ جلاله فرموده: هر مخلوقى كه بمخلوق پناه برد نه بمن وسائل آسمان‌ها و زمين نزد او قطع شود پس اگر مرا بخواند اجابتش ننمايم، و اگر از من بخواهد باو ندهم، و هر مخلوقى كه بمن پناه برد نه بخلق من آسمان‌ها و زمين روزى او را ضمانت كنند، پس اگر از من بخواهد باو بدهم، و اگر مرا بخواند اجابتش نمايم، و اگر آمرزش طلب كند او را ميآمرزم)-] [٧ پس بر اثر ديدن مانندهاى ايشان (كسانيكه از غير خداى تعالى بزرگى و دارائى و بلندى طلبيدند و خوار و بى‌چيز و پست گرديدند) دور انديشى دورانديش درست و بجا است كه پند گرفتنش او را (از ديدن احوال آن مردم بتوجّه و رو آوردن بخداى متعال) موفّق ساخته، و اختيار و برگزيدنش (خداى تعالى را بر غير او، يا آزمايشش اگر و ارشده إلى طريق صوابه اختياره بباء موحّده بخوانيم كه آن هم روايت شده) او را براه راست و شايسته (كه آن درخواست هر چيز است از خداى متعال و بس)