الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٨٤ - دعاى بيست و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است براى مرزداران
(جائيكه عمارت و آبادى نيست) كشته و اسير شده رانده و شكست دهنده، يا آنكه (تسليم شده و سر فرود آورده) اعتراف نمايند كه توئى خدائى كه جز تو خدائى نيست (در ذات) يگانه و (در صفات كمال) بى شريكى-] [٩ بار خدايا درخواست مرا درباره مشركين (از كشته شدن و اسير گشتن) بر دشمنانت (كه از روى دشمنى اطاعت و پيرويت نمينمايند و گفتار و پيغمبران و اوصيائشان «عليهم السّلام» را مخالفت ميكنند) در اطراف شهرها از هند، روم، تركستان، خزر، حبشه، ثوبه، زنگبار، سقالبه (صقالبه)، ديالمه و باقى اصناف مردم كه مشرك (كافر) هستند و نام و نشانشان (از براى ديگران) پنهان است و تو خود بعلم و دانائيت آنها را ميشناسى و بقدرت و توانائيت بر آنان آگاهى شامل گردان-] [١٠ بار خدايا كفّار را از دست درازى بمرزهاى مسلمانان (يا بطوائف مسلمانان) بخودشان وادار و بكاستنشان از كاستن مسلمانان جلوگير (هلاك و تباهشان گردان) و بپراكندگيشان از اجتماع و گرد آمدن بر مسلمانان باز دار-]