الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٨٢ - دعاى بيست و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است براى مرزداران

با انواع ميوه‌ها خم گشته جلو چشمشان نمايان كن تا كسى از ايشان آهنگ روى برگرداندن (از دشمن) نكند و گريختن از (برابر) مانند خود را با خويش گفتگو ننمايد-] [٥ بار خدايا آنچه خواسته شد دشمنانشان را درهم شكن، و ناخنهاى دشمنان را از ايشان جدا ساز (بآنها شكست رو آورد) و ميان دشمنان و سلاحهاشان جدائى افكن (تا از پيشروى باز مانند) و بندهاى دلهاشان را بكن (از لشگر اسلام بترسانشان) و ميان آنان و آذوقه‌هاشان دورى انداز (تا بر اثر انديشه درباره توشه از دلاوريشان كاسته شود) و در راهها (انديشه‌هاى جنگى) سرگردانشان گردان (تا بانديشه درست دست نيابند) و از چيزى كه بآن رو آورده‌اند (قصد جنگ با مسلمين) گمراهشان ساز، و كمك را از آنها ببر، و از شمارشان بكاه، و دلهاشان را از ترس پر نما، و دستهاشان را از گشودن باز دار، و زبانهاشان را از گفتار ببند (تا مانند لال نتوانند سخنى گويند) و با (سختى و گرفتارى) ايشان پشت سريهاشان را پراكنده گردان، و ايشان را براى آنها كه در پس ايشانند عبرت قرار ده، و بخوار ساختن آنها طمعها و آرزوهاى كسانى (لشگرهائى) را كه پس از ايشانند قطع فرما-]