الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٥٢ - دعاى بيست و دوم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگام سختى و رنج و كارهاى دشوار

[١١ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و اعتراف بحقّ (تسليم امر و راضى بودن بفرمانت كه بر وفق حكمت و مصلحت است) را هنگام كوتاهى در سپاسگزارى تو بآنچه در آسايش و سختى و تندرستى و بيمارى بمن نعمت داده‌اى روزيم گردان تا هنگام ترس و ايمنى و خوشنودى و خشم و زيان و سود در آنچه پيش آيد شادى رضاء و خوشنودى و آرامش دل خود را بآنچه براى تو واجب است (تسليم امر و اعتقاد به نيكى آنچه مقدّر نموده‌اى) در يابم-] [١٢ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و سينه‌ام (دلم) را از حسد تهى گردان (و اينكه بجاى دل سينه را نام برده براى آنست كه سينه جايگاه دل است، و نام بردن محلّ بجاى آنچه در آن قرار گيرد مشهور است) تا بهيچ يك از آفريدگانت بر چيزى از احسانت (كه باو عطا فرموده‌اى) رشك نبرم، و تا آنكه نعمتى از نعمتهايت را در دين يا دنيا يا تندرستى يا پرهيزكارى يا گشايش يا آسايش بر هيچيك از خلق تو نه بينم جز آنكه بهتر از آن را بوسيله تو و از جانب تو تنها كه شريك ندارى براى خود آرزو نمايم (نا گفته نماند حسد و رشك حرام كه در قرآن كريم از آن نكوهش شده آنست كه زوال نعمت ديگرى را بخواهى، ولى اگر مانند آن را براى خود بخواهى آن را غبطه و آرزو گويند كه ستوده شده است)-]