الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٣٧ - دعاى بيستم از دعاهاى امام عليه السلام است در(درخواست توفيق براى) خوهاى ستوده

و (از گناهانم) بگذشت تو آرزومندم، و باحسان و نيكى تو اطمينان دارم در حاليكه چيزى (گفتار نيك) كه موجب آمرزيدن تو گردد در من نيست، و نه در كردارم چيزى (طاعت و بندگى) است كه بسبب آن عفو تو را سزاوار شوم، و پس از اينكه بر زيان خود (باين گفتار) حكم كرده اعتراف نمودم براى من چيزى (وسيله آمرزشى) جز احسان و نيكى تو نيست، پس (بنا بر اين) بر محمّد و آل او درود فرست، و بر من بى علّت و سبب احسان فرما-] [١٦ بار خدايا مرا بهدايت و راهنمائى (بدين حقّ) گويا فرما، و پرهيزكارى را بمن الهام نما (در دل من انداز) و بروشى كه پاكيزه‌تر (بهترين روشها) است توفيقم ده، و بكارى كه (نزد تو) پسنديده‌تر است بگمارم-] [١٧ بار خدايا مرا ببهترين راه (دين حقّ: ولايت و دوستى ائمّه معصومين عليهم السّلام) ببر (راهنمائى فرما) و چنانم گردان كه بر دين تو (اسلام) بميرم و (در قبر و قيامت) زنده گردم-] [١٨ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا بميانه روى بهره‌مند گردان (كه در گفتار و كردار از حدّ تجاوز نكرده تقصير ننمايم) و مرا از درستكاران و راهنمايان بخير و نيكى و از بندگان شايسته بگردان، و رستگارى در قيامت و رهائى از دوزخ را روزيم فرما (مراد از مرصاد «كمينگاه» در اينجا دوزخ است براى آنكه نگهبانان آن در آنجا چشم براه كفّاراند براى عذاب و كيفر)-]